Met recht een bijzondere plek

In 1989 maakte Florian, als kleine jongen van vier jaar, kennis met de boerderij. Ton Peters was toen de werkplaatsleider. Het gezin van Peters en het gezin van Hardewijn ruilden tijdelijk van woning en Florian kwam zo een jaar op de boerderij te wonen.

Het was een belangrijke periode voor hem. De boerderij is een gezonde plek en de geur van de herinneringen nam hij met zich mee. Herinneringen van indrukken, die bepalend bleken te zijn voor zijn latere beroepskeuze. Na dat jaar, waarin het gezin op de boerderij woonde, ging Florian op zijn veertiende levensjaar weer terug naar die vertrouwde plek om daar met zijn beste vriend Jelle van der Meulen bij de paarden en de schapen te zijn, in het weiland te vliegeren en in de winters te schaatsen op de vijvers. Mooie herinneringen koestert Florian ook aan het vissen naar karpers, een tentje opslaan bij Lohengrin en spelen in de hooiberg.

De ouders van Florian waren werkzaam op Scorlewald. Het was destijds de cultuur dat de gezinnen van zorgverleners ook werden betrokken bij de zorg. Zo ging Florian elke zaterdag met zijn vader en enkele bewoners naar het zwembad De Beeck in Bergen. De kinderen vierden de jaarfeesten mee. Samen met bewoners werd er over het vuur gesprongen met St. Jan. Het was een hechte gemeenschap van zorgvragers, die geen kinderen konden krijgen wegens hun verstandelijke beperking, de zorgverleners en hun kinderen. Op deze wijze waren alle leeftijdsgroepen vertegenwoordigd. Het werd als heel belangrijk gezien dat zorgvragers in contact kwamen met de jeugd.

In zijn jeugd is bij Florian een zaadje geplant. De liefde voor deze plek en voor deze mensen, deze doelgroep. Hij is zich daar steeds meer bewust van gaan worden en de betrokkenheid werd steeds groter. Hij vindt het een voorrecht om in aanraking te komen met mensen met een beperking. Om met elkaar om te gaan in gelijkwaardigheid en dienstbaarheid.

Na zijn opleiding als docent lichamelijke opvoeding aan het CIOS in Haarlem en vele buitenlandse reizen aanvaardde Florian een leerwerkplek op een groep in een woonhuis op de Dijkgatshoeve. Hij leerde daar zijn vrouw Neeltje kennen.

Op de Dijkgatshoeve kwam hij weer in aanraking met een boerderij en de intense geur uit zijn jeugd. Hij wist onmiddellijk dat hij daar als boer wilde rondlopen en het boerenwerk met de zorg wilde combineren. Daarna volgde een jaar in Noorwegen op de Norderhaug, een zorgboerderij voor uit huis geplaatste kinderen met gedragsproblemen. Om tenslotte de BBL-opleiding biologische-dynamische landbouw op Aeres Warmonderhof in Dronten te doen. Florian is daar in 2020 afgestudeerd.

Binnen de visie van de biologische-dynamische landbouw wordt de boerderij als een geheel beschouwd, waarbij de samenhang tussen mens, dier, plant en bodem centraal staat. Wat betreft de zorg merkt Florian op dat binnen die samenhang de dieren een deel van het sociaal therapeutische werk van hem overnemen.

Met innige gevoelswarmte vertelt Florian ons over zijn koeien op de boerderij. Het rund staat bovenaan de ladder wat belangrijkheid betreft. De mest is van hele hoge kwaliteit. Bovenal de mest van het moederdier, dat pas een kalfje heeft gekregen. De dieren op Brilzjan worden naar hun eigen aard behandeld. Daarom behouden de koeien ook hun hoorns. De stand van de hoorns zijn heel belangrijk voor de gezondheid en kwaliteit van leven van de koe. Na het afkalven bijvoorbeeld, haalt de koe de nodige mineralen uit haar hoorns. Aan het aantal ringen op de hoorns is het aantal kalveren van de koe af te lezen. En de lichaamswarmte wordt gereguleerd door de hoorn. Er is ook een nadeel aan het behouden van de hoorn. Door de hoorns in te zetten als communicatiemiddel om de onderlinge rangorde vast te stellen, kunnen koeien elkaar verwonden. Om het effect van een te scherpe hoorn tegen te gaan zie je op de boerderij ook koeien met een koperen hoorndop.

Voor wie met enige regelmaat op de boerderij komt ziet dat er in de drie jaar, waarin Florian de zorgboer is, al het een en ander is verbeterd en gerealiseerd. De schapenstal, de varkensstal, het varkenslandje, de aanpassingen aan de potstal en de akker zijn het meest in het oog-springend. Maar ook de kwaliteit van het weiland is verbeterd en er is al heel wat ingezaaid.

De droom van Florian is dat het leven op Brilzjan een manier van leven is dat navolging krijgt. Het is een gemeenschap van boer, assistent-boeren, dier en plant waar met respect voor elkaar eenieder zichzelf kan zijn, eenieder gezien wordt, gezellige reuring is. Dienstbaar aan elkaar en aan de natuur.

Zelf de bijzondere sfeer ervaren en de geur van de boerderij opsnuiven? Vooral nu is het goed toeven op Brilzjan nu de lammetjes, de zingende vogels, de vroege knopjes aan de bomen de tekenen van de lente inluiden.

Gepubliceerd in het Arendblad, geschreven door Rosalie Kramer en Gabriëlle Brouwer.